در کوچه پس کوچه های دل

دست من اگر بود یکبار چند ثانیه زمان را نگه میداشتم

سه قدم میرفتم جلوتر از جایی که بودم

خودم را از دور نگاه میکردم

و بعد از اون تاریخ، همیشه از ترس خودم

ده قدم از جایی که بودم عقب تر قدم برمیداشتم

-

یکبار گفته بودم و خودم هم زیاد سر در نیاوردم که چرا

آدمهای دقیق، دقیقه ها رو دوست دارند

ولی آدمهای دقیقه ای، دقیق ها رو نه

حالا دست من بود یا ساعت خوابالوی وسط آریاشهر

یا ترافیک سه شنبه های پیاده روهای انقلاب که هر کی رو دوبار میبینی

یا کمبود دوربرگردان و پل هوایی و زیرگذر و رو گذر