در کوچه پس کوچه های دل

-پس اين مرز جنون کجاست؟
يک  نفر از دور فرياد می زند:
- ممکن است هيچ وقت نرسيد!زير لب می گويیم:به درک!
دوباره فرياد می زند:اگه نرسيديد؟
جان هايمان را می کنيم و به طرفش پرت می کنيم بی آنکه اطمينان داشته باشم،
جانها به هدف می خورند!

تو صدای خنده ی شاپرک ها را شنيده ای؟
گاهی به تو می خندند.
می گويند: نابينایی به از ناشنوايی!

سرنوشت همه نقطه ی عطف نابودی است..
ولی رسيدن به ته خط است که هميشه فرق دارد...
و هر کس به شيوه ی خودش،بودش را نابود می کند!

 
پ.ن۱:هی!هنوز اونجايی؟!...
پ.ن۲:می گويد:برو ببين به کجا می رسی!...

اين روزها،
آنچه که بايد باشد،نيست...
و حيات،
 تنوعی شده محض تهوع!
بااين همه هنوز هم موبد با خود زمزمه می کند:
تاريده بادتيرگی تيره گون تاريکی از تاريخانه ی تن...

يک فانوس خريدم ؛
ولی با شمع روشن می شود!
صورت نداشت...
نقاب می زد که شبه صورتی برای خودش داشته باشد!
حکايتش مثل همانی است که سيگاری شد تا لاغر شود.
نقاب...
من يک فانوس می خواهم که نفتی باشد.
 

مثل هميشه من بدون اينکه خودم بخواهم،به همان اتاق بدون پنجره احضار می شوم.وقتم را زياد تلف می کنند.عصبانی می شوم و مجله ها و ورق های روی ميزشان رابه هم می ريزم و به اين فکر می کنم که چطور با هزار بدختی روحی را احضار می کنند و به اين راحتی  وقت کشی می  کنند.نيم ساعت سرگردان ترم می کنند...بعد از نيم ساعت فقط پنج دقيقه ازم سوال هايشان را می پرسند.من هم بدون توجه به حقيقت يا منطق،هر چه دلم بخواهد جواب می دهم تا آنها باشند و بدقولی نکنند.بعد از يک ربع می گويم که بايد جای ديگری ظاهر شوم.آنها هم قبول می کنند و من هم غيب می شوم...

عید همگی مبارک