در کوچه پس کوچه های دل

او فرشته ی عذاب بود.اما خودش نمی دانست...وقتی می گفتند در عذاب و شاديت شريکيم،احساس بدی بهش دست می داد.آخر هيچ شادی با او نبود که ديگران را در آن سهيم کند.نمی دانست برای عذاب دادن خلق شده...نمی دانست که فرشته ی عذاب،مأموريتی جز عذاب دادن ندارد...هنوز هم نمی داند که فرشته ی عذاب است و هنوز،هم عذاب می دهد و هم عذاب می کشد...

او را روی قله ی استقلال پيدا کردم.می گفت تنها آمده،آن هم بدون هيچ همراهی.تعجب کردم.هميشه به من می گفتند که فتح قله آن هم بدون تجربه و همراه،مثل بازی کردن با جان است.ولی او خيلی محکم به من گفت که تنها آمده!پرچمش را نشانم می دهد و می گويد با دستان خودش آن را برافراشته است...به او می گويم اين پرچم را روی قله ی غرور هم ديده ام...و او در پاسخم لبخند سردی می زند و می گويد که قله های ديگر را هم فتح کرده ولی هيچ کدام به بلندی استقلال نبوده اند.از او می پرسم :چگونه؟او می گويد: به کمک همراه هميشگيم،تنهايی...

اين روزها... روزهای بدی شدن.

وقتی که انتظارش نداری تمام می شوند.

آن هم در اوج!

و تو می مانی با اين حس پادرهوايی و سرگردانی چه کنی...

پ.ن:آدم گاهی خودش رو توی زندگی دیگران مثل همون برچسبه "سیگار کشنده است" روی جعبه های سیگار می بینه!  به همون اندازه بیجا و بی معنی! عادت که بکنی به بودنه نوشته دیگه فرقی نمی کنه چی می گه!

آدما به سه دسته تقسيم می شن:

آدمايی که به دنيا می يان تا بندگی رو تجربه کنـن...

آدمايی که زنده می مونن تا سالگرد بندگيشونو جشن بگيرن...

آدمايی که می ميرن تا به سزای بندگيشون برسن...

...و فعلآ تو دسته ی دوم گير کردم!

خوابش برده بود.درست کنار گيلاس ها...کافه از ساعت دوازده به بعد شلوغ میشد.صاحب  کافه  با دستمال  کثيفش،ليوان ها را کدرتر می کرد...از خواب پريد.خميازه ای کشيد و چند اسکناس مچاله شده انداخت روی ميز.بعد از کافه رفت بيرون.دم کافه  کفش هايش را در آورد و گرفت دستش.بين قبرها قدم زد تا رسيد به  قبر شماره ی۴۸.دو نفر ديگر هم آنجا بودند.با اينکه صورتشان را نمی ديد،حدس می زد که زير چشمشان سياه باشد.کنار قبر نشست.کمی اشک ريخت.وقتی مطمئن شد که زير چشمانش سياه شده،بلند شد و به دونفر ديگر گفت:برگرديم کافه...نيم ساعت از نصف شب گذشته بود...